My Blog

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko puta daw ako.
Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila ako daw ang
pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar

noon

.
Ang bango-bango ko daw, sariwa at makinis. Di ko
nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang
kinabukasan ko.

Tara

makinig ka muna sa kwento ko, yosi muna tayo.

Alam mo, maraming lumapit sa akin, nagkagusto,
naakit. Ang hirap pag lahat sa iyo virgin eh.
Tinanggap ko naman silang tao, bakit kaya nila ako
ginago? Masakit alalahanin, iniisip ko na lang na
kase di sila taga rito, siguro talagang ganoon.
Tatlong malilibog na foreigners ang namyesta sa
katawan ko, na-rape daw ako.

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli
ang di ko makakalimutan. Parang maski di ko
ginusto ang mga nangyari, hinahanap-hanap ko siya.
Tinulungan nya kasi akong makalimutan yung mga
sadistang Hapon at Coo. Kase, ibang-iba ang
hagod niya. Umiikot ang mundo ko sa tuwing
ginagamit niya ako. Ibang klase siya mag-sorry,
lalo pa at kinupkop niya ako at ang mga naging
anak ko.

Parating ang dami naming regalo - may chocolates,
yosi, ano ka! May datung pa! Nakakabaliw siya,
alam kong ginagamit nya lang ako pero pagamit
naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan
mag-inggles, di lang magsulat ha! Magbasa pa!
Hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema
ko, siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, lahat
ng bagay may kapalit. Nung kinasama ko siya,
guminhawa buhay namin. Sosyal na sosyal kami.

Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa
kanya. Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin,
yun pala unti-unti niya akong pinapatay. P*** ng
I**! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan
ko, muntik na akong malaspag. Ang daming nagsabi
na ang tanga tanga ko. Patalsikin ko na daw. Sa
tulong ng mga anak ko, napalayas ko ang animal
pero ang hirap magsimula. Masyado na kaming
nasanay sa sarap ng buhay na naranasan namin sa
kanya. Lubog na lubog pa kami sa utang, kulang ata
pati kaluluwa nami n para ibayad sa mga inutang namin.

Sinikap naming lahat maging maganda ang buhay
namin. Ayun, mga nasa

Japan

, Hong Kong, Saudi ang
mga anak ko. Yung iba nag-US,

Europe

. ‘Yung iba
ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman
silbi, masaya daw sa piling ko, maski amoy usok ako.

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan
ang kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak
ko na namamantala sa kabuhayan at kayaman na
itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming
lahat. Dumating ang panahon na di na kami halos
makaahon sa hirap ng buhay. Napakahirap dahil
nasanay na kami sa ginhawa at sarap.

Ang di ko inaakala ay mismong mga anak ko, ang
tuluyang sisira sa akin. Napakasakit tanggapin na
malinlang. Akala ko ay makakakita ako ng magiging
kasama sa buhay sa mga ahas na ipinakilala ng mga
anak ko Hindi pala. Ang tanga ko talaga. Binugaw
ako ng sarili kong mga anak kapalit ng kwarta at
pansamantalang ginhawa na nais nilang matamasa.

Wala na akong naga wa dahil sa sobrang pagmamahal
ko sa aking mga anak. Wala akong ibang yaman kundi
ganda ko. Pinagamit ko na lang ng pinagamit ang
sarili ko, basta maginhawa lang ang mga anak ko.

Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May
nanghihinayang, namumuhi at naaawa. Puta na kase
ang isang magandang tulad ko.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa
kaso ang laki talaga ng letseng utang ko eh.
Palaki pa ng palaki. Kulang na kulang. Paano na
lang ang mga anak ko naiwan sa aking punyetang
puder? Baka di na ako balikan o bisitahin ng mga
nag-abroad kong mga anak. Hindi na importante kung
laspagin man ang ganda ko, madama ko lang ang
pagmamahal ng mga anak ko. Malaman nila na gagawin
ko ang lahat para sa kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda
pa rin ako. Meron pa din ang bilib sa akin.
Napapag usapan pa din. Sa tuwing nakikita ko ang
mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko.
Tutulo na lang ang mga luha ko ng di ko
namamalayan. Ang gagaling n ga ng mga anak ko,
namamayagpag kahit saan sila pumunta. Mahusay sa
kahit anong gawin. Tama man o

mali

. Proud ako sa
kanila. Kaso sila, kabaligtaran ang nararamdaman
para sa akin.

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may
malasakit sa akin. May malasakit man, nahihilaw.
Ni di nga ako kinikilalang ina. Halos lahat sila
galit sa isa’t isa. Walang gusto magtulungan,
naghihilahan pa. Ang dami ko ng pasakit na tiniis
pero walang sasakit pa nung sarili kong mga anak
ang nagbugaw sa akin. Kinapital ang laspag na
ganda ko. Masyado silang nasanay sa sarap ng
buhay. Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni hindi
ko na nga kilala sarili ko.

Dadating na naman ang pasko,

sana

maalala naman
ako ng mga anak ko. Isang buwan pa, magbabagong
taon na. Natatakot ako sa taong darating. Ngayon
pa lang usap usapan na ang susunod na pagbubugaw
ng ilan sa mga anak ko.

Sana

may magtanggol naman
sa akin, ipaglaban naman nila ako. Gusto kong
isigaw: "INA NINYO AKO! MAHALIN NYO NAMAN AKO!"

Sige, dumadrama na ako. Masisira na ang make up ko
nito eh. Salamat ha, pinakinggan mo ako.

Ay sorry, di ko nasabi pangalan ko.

PILIPINAS nga pala.

This entry was posted on Saturday, January 13th, 2007 at 6:58 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.