My Blog

hindi na ako matatakot sa iyong multo.

kahit panay-panay pa ang pagdalaw nito.  ang totoo’y hindi lang minsanang hiniling kong

sana

ay tuluyan ka nang lumisan — ikaw at ang lahat-lahat sa iyo.  na

sana

ay tuluyan ka nang umalis – huwag ka nang mag-iwan ng kahit kapirangot, kahit kapiraso. 

ang totoo ay madalas kong natatagpuan ang sariling wala akong mapuntahan.  ninais kong tumakas mula sa iyo, ngunit wala akong paglagyan.  wala akong matunguhang hindi kita natatagpuan.  ikaw.  ang haraya mo.  ang simoy at anino mo.  ang misteryo at alaala mo.  ang kaluluwa at talinghaga mo.  nakabayubay sa kung saan-saan at sinusundan ako. 

nagmumulto ka at binabangungot ako.  ginagawang  impiyerno kahit langit ang panaginip ko.  ikaw ang ngiti ng mga estranghero.  ikaw ang musikang rumirindi sa isip ko.  ikaw ang blankong tinitignan ko sa espasyo.  ikaw ang laman ng mga

tula

ko.  pinapatay akong marahan at sinisiraulo — ikaw at ang iyong multo.

pero hindi na ako matatakot sa iyo.

hahayaan hanggang sa pinakahuling piraso ng memorya mo ay mangalawang at maglaho.  hahayaan hanggang wala na akong maramdamang kahit ano.  hindi naman magugunaw ang buong mundo ko.  hindi man ako makatakas o hindi magpakalayo-layo.  hindi man ako makapagtago hanggang sa dulo ng mundo, haharapin kita ng matapang at mananatiling buo.  hindi na ulit ako magpapagupo, ng kung ilang daang sakit pa ang ipunyal sa dibdib ko.  hindi ako magiging paralisado, ng kahit ilang ikaw pa ang haharapin ko. hindi na ako matatakot na muling masasaktan – ng ikaw o ng multong iyong naiwanan.  hinding-hindi na kahit kailanman.  hinding-hindi ko na rin hahayaan.